در چنین شرایطی، نقش جامعه در حمایت از این افراد بیش‌ازپیش اهمیت پیدا می‌کند؛ از فراهم‌کردن امکانات درمانی و توان‌بخشی گرفته تا ایجاد فضایی که در آن بیماران بتوانند بدون ترس از قضاوت، در اجتماع حضور داشته باشند.

 از منظر علمی، اگرچه هنوز درمان قطعی برای پارکینسون وجود ندارد، اما پیشرفت‌های قابل‌توجهی در حوزه کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی بیماران حاصل شده است، داروهای نوین، روش‌های جراحی مانند تحریک عمقی مغز، و برنامه‌های توان‌بخشی تخصصی، همگی به بیماران کمک می‌کنند تا زندگی فعال‌تری داشته باشند.

 بااین‌حال، این دستاوردها زمانی به طور کامل مؤثر خواهند بود که دسترسی عادلانه به آن‌ها فراهم شود،ا موضوعی که در بسیاری از نقاط جهان همچنان یک چالش جدی است.

 نکته‌ای که در بسیاری از موارد نادیده گرفته می‌شود، اهمیت آگاهی عمومی است، هنوز هم تصورات نادرست درباره پارکینسون وجود دارد، از جمله اینکه این بیماری تنها مختص سالمندان است یا صرفاً به لرزش محدود می‌شود، درحالی‌که واقعیت بسیار پیچیده‌تر است و حتی افراد جوان نیز ممکن است با این بیماری مواجه شوند.

 افزایش آگاهی، نه‌تنها به تشخیص زودهنگام کمک می‌کند، بلکه از شکل‌گیری نگاه‌های نادرست و رفتارهای تبعیض‌آمیز نیز جلوگیری می‌کند، پارکینسون شاید حرکت را کند، کند، اما نمی‌تواند ارزش زندگی را کاهش دهد، به‌شرط آنکه جامعه، خانواده و نظام سلامت در کنار بیماران بایستند.

 روز جهانی پارکینسون فرصتی است برای بازنگری در نگاهمان به بیماری‌ها و بیماران، فرصتی برای دیدن، شنیدن و درک‌کردن، این روز می‌تواند نقطه آغازی برای گفت‌وگوهای بیشتر، حمایت‌های گسترده‌تر و تلاش‌های جدی‌تر در مسیر بهبود زندگی افرادی باشد که با این بیماری زندگی می‌کنند.

 در نهایت، باید به این نکته توجه داشت که پارکینسون، صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه موضوعی اجتماعی، انسانی و حتی فرهنگی است، نحوه مواجهه ما با این بیماری، بازتابی از میزان همدلی و مسئولیت‌پذیری ما به‌عنوان یک جامعه است.

 روز جهانی پارکینسون، یادآور این حقیقت است که در برابر رنج‌های خاموش، بی‌تفاوتی جایز نیست. آگاهی، همدلی و حمایت، سه‌گامی هستند که می‌توانند مسیر زندگی بیماران را روشن‌تر کنند و جهان را به مکانی انسانی‌تر بدل سازند.

 روز جهانی پارکینسون فرصتی است برای یادآوری یک واقعیت کمتر دیده‌شده، اینکه هزاران نفر در سراسر جهان هر روز با بیماری‌ای زندگی می‌کنند که آرام، تدریجی و بی‌صدا کیفیت زندگی‌شان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

نویسنده: دکتر امیر نادری، متخصص مغز و اعصاب